ANNA BAUMGART “Fresh Cherries”, 05.10.2010 at 8.30 p.m. Kino Muranow / Cinema Muranow, Warszawa


ANNA BAUMGART

Swieze wisnie / Fresh Cherries

screening at Kino Muranow

05.10.2010 at 8.30 p.m.


Panel dyskusyjny zorganizowany przez Fundacja Lokal Sztuki / lokal_30 po projekcji filmu

„Swieze Wisnie” Anny Baumgart

kino Muranów, Warszawa, 5 pazdziernika 2010, godz. 20.30.

W panelu wezmie udzial: Kuba Mikurda, Katarzyna Bojarska, Joanna Ostrowska, Agnieszka Rayzacher.


ENG
In her video Fresh Cherries Anna Baumgart touches upon several significant issues in the context of working through of the traumatic past, and critical reflection on the contemporary “distribution of the sensible” within art and academia. The artist unveils the fact that being a woman in the war is not neutral, which grows from her ongoing meditation on the meaning of gender roles. Fresh Cherries is not a reconstruction or re-enactment although it plays with the convention in a very intelligent way. It is not a documentary either although one can feel lead in that direction. We enter the world of several female characters and manifold plots skilfully combined in a powerful narrative. We witness Klara, a young actress, undergoing Heilinger’s therapy, and see her in the roles of a Polish woman raped by Russian soldiers and a German woman forced to prostitution in Auschwitz. Another female protagonist, Joanna, is a young female scholar working on a ground-breaking (and shame-breaking) doctoral project on prostitution in former concentration camps, finally there is the artist herself not only stripping the shame and guilt bare but bluntly making the viewer face the question, she has been struggling with: why do I have to deal with all that? There is a man too, Marcin Kosza ka, a cinematographer and a controversial documentary film maker, here pursuing the project of making “a film about Auschwitz.” And there is one more man, present though absent, Lars von Trier, especially as the author of Dogville. Baumgart shifts times and characters to construe a well-weighed argument that there is no adequate nor unmediated access to repressed and traumatic histories, that they had been repressed for a reason and that transparency is always an illusion which needs to be questioned by the artist. And there is one more question so painfully raised: why does the female body remain a battlefield even in times of peace?

PL
W wideo Swieze wisnie Anna Baumgart dotyka kilku istotnych kwestii w kontekscie przepracowywania traumatycznej przeszlosci oraz krytycznej refleksji nad wspólczesnym “podzialem zmyslowosci” tak w przestrzeni sztuki, jak nauki. Artystka obnaza fakt, ze bycie kobieta na wojnie nie jest neutralne, co mozna potraktowac jako kontynuacje jej dotychczasowych rozwazan nad znaczeniem ról plciowych. Swieze wisnie to nie rekonstrukcja czy re-enactment, choc Baumgart gra z konwencja w niezwykle przemyslny sposób. To nie dokument, choc poczatkowo mozna pójsc w tym kierunku. Wkraczamy w swiat kilku postaci kobiecych i rozmaitych watków inteligentnie splecionych w sugestywna narracje. Stajemy sie swiadkami ustawienia Helingerowskiego mlodej aktorki Klary; widzimy ja jak wchodzi w role Polki zgwalconej przez radzieckich zolnierzy i Niemki zmuszonej do prostytucji w Auschwitz, i jak z nich wychodzi. Poznajemy Joanne, mloda badaczke zmagajaca sie z przelomowym dla naszej wiedzy – a w lasciwie niewiedzy – historycznej, projektem dotyczacym prostytucji w obozach koncentracyjnych. I wreszcie jest tu sama artystka, nie tylko obnazajaca powiklane wstyd i wine, ale mocno stawiajaca sprawe: dlaczego ja sie tym musze zajmowac? Jest tez mezczyzna, Marcin Koszalka, operator i dokumentalista, tu w roli rezysera „filmu o Auschiwitz”. I jeszcze, obecny choc nieobecny, Lars von Trier szczególnie jako autor Dogville. Baumgart podmienia czasy i postaci, by skonstruowac misternie utkana opowiesc dotyczaca tego, ze nie ma zadnego wlasciwego czy niezaposredniczonego dostepu do wypartych i traumatycznych historii, ze zostaly wyparte z jakiegos powodu i ze przezroczystosc zawsze pozostaje zludzeniem, a rola artysty jest nieustannie ja kwestionowac. I jeszcze to pytanie, trafiajace w sedno: dlaczego cialo kobiety pozostaje polem bitwy nawet w czasach pokoju?

Katarzyna Bojarska