Diana Lelonek “Endling”, Galeria Labirynt, Lublin


Otwarcie: 12.07.2019 (piątek), godz. 17.00; wernisaż tłumaczony na polski język migowy (Magdalena Gach-Leziak) oraz na język angielski (Krystian Kamiński).
Wystawa czynna do: 11.08.2019 (wt.-niedz., godz. 15.00-18.00)
Wstęp wolny

Kuratorka: Aleksandra Skrabek

Wystawa odwołuje się do problemu jakim jest nieuchronne wymieranie gatunków, spowodowane przede wszystkim działalnością człowieka. Tytułowe “Endling” oznacza ostatniego przedstawiciela gatunku. Termin ten po raz pierwszy użyty został w piśmie “Nature” w kwietniu 1996 roku. Ponownie pojawił się w 2001 roku w Muzeum Narodowym w Australii na ekspozycji prezentującej skórę ostatniego wilkowora tasmańskiego.
Artystka stworzyła instalację dźwiękową, na którą składają się zarejestrowane przez naukowców ostatnie nagrania głosów ptaków, które uznane zostały za wymarłe. Ten przejmujący utwór jest ostatnim nawoływaniem, na które nie przychodzi żadna odpowiedź, jest aktem żalu i próbą zobrazowania nieodwracalnej degradacji środowiska. To przejmująca próba zobrazowania nieodwracalnej tragedii natury. Utworu słucha się w pustej, ciemnej przestrzeni galerii, która stała się namacalnym obrazem nicości, złowrogim widmem zagłady, dokonującej się na naszych oczach, chociaż wciąż robimy wiele, żeby jej nie zauważać.

________________________________________________EN
Opening: 12/07/19 (Friday) at 5:00 p.m.
Event translated into English by Krystian Kaminski
On display: till 11/08/2019 (Tue.-Sun. 3:00-6:00 p.m.)
Admission free

Curator: Aleksandra Skrabek

The exhibition refers to the problem of the inevitable extinction of
species caused primarily by human activity. “Endling”, which is the title of the exhibition, stands for the last member of species. The term was first used in the “Nature” journal in April 1996. It reappeared in 2001 in the National Museum of Australia at the exhibition presenting skin of the last Tasmanian tiger.
The artist created a sound installation of bird voices recorded by
scientists. The composition includes voices of birds that are considered to be extinct. This poignant piece is the final call with no answer. It is an act of regret and an attempt to depict the irreversible degradation of the natural environment. Dark empty gallery space became physical representation of nothingness, a hostile spectre of the future that has already begun even though we tend not to see it.

65672560_2265477650167896_6602809548065472512_o