Karolina Breguła at “Communicating Vessels”, Bukier Sztuki, Cracow


NACZYNIA POŁĄCZONE

Wernisaż: 15.12.2017 (piątek), godz. 18
Czas trwania: 16.12.2017 – 18.03.2018
Artyści: Semâ Bekirovic, Matthijs Bosman, Karolina Breguła, Matthew Buckingham, Anetta Mona Chişa i Lucia Tkáčova, VALIE EXPORT, Anya Gallaccio, Lotte Geeven, Agata Ingarden, Beili Liu, Dane Mitchell, Jacek Tylicki, Barbara Visser
Kuratorki: Anna Lebensztejn, Kinga Olesiejuk

Naczynia połączone rozwijają się wokół obiektów i instalacji skonstruowanych na zasadzie procesów bądź zdarzeń. Nie przynależą one całkowicie do sfery niematerialnej ani nie wpisują się w stereotypowy obraz trwałego przedmiotu sztuki. Cykle życia tego rodzaju dzieł uzależnione są od właściwości kruchych i ulotnych substancji oraz oddziałujących na nie czynników zewnętrznych. Przemijanie i zmiana nie oznaczają tutaj szkody: za ubytkiem, rozpadem i śmiercią postępuje rozwój, odbudowa, odrodzenie.

Tytuł wystawy nawiązuje do mechanizmów fizyki, które stają się punktem odniesienia podczas nakreślania specyfiki procesualnych dzieł sztuki. Wykorzystując tworzywa podatne na przekształcenia, zachowują się one podobnie jak ciecze zamknięte w układzie naczyń połączonych – pod wpływem okoliczności ich materia podlega cyrkulacji, przyjmuje formy odmienne od pierwotnych, a przy tym ich istota trwa niezmieniona. Ruch wewnątrz systemu wynika ze splotu czynników, a zależności ustanawiają się na wielu poziomach – w przestrzeni pojedynczego dzieła i jego specyficznych jakości fizykalnych, na styku dzieła z otaczającym je środowiskiem, odbiorcami, twórcami, innymi dziełami.

Intensywność przepływów najsilniej ujawnia się w dziełach zbudowanych z nietrwałych substancji, gdzie zmiana wynika z ich immanentnych cech i zewnętrznych oddziaływań. Utwory te realizują różne strategie kontaktu z ulotną materią: poddawanie się prawom materialności bądź ich przezwyciężanie. Dzieła stopniowo zanikają, co dostrzec można z bliższej lub dalszej perspektywy czasu. Kilkaset krwistoczerwonych gerber, składających się na pracę Anyi Gallaccio Preserve ‘Beauty’, powoli zasycha i blaknie. Wyświetlany obraz mitycznego założyciela Kopenhagi, przywołany przez Matthew Buckinghama, stopniowo wypala się (Image of Absalon to Be Projected Until It Vanishes). Oparta na procesie parowania wody i regułach homeopatii instalacja Dane’a Mitchella All Whatness is Wetness oddziałuje na wykonane z karmelu rzeźby Agaty Ingarden – uplastyczniając je, wprowadza ryzyko przekształcenia. Każdorazowo jednak przejście w inny stan nie jest bezpowrotną utratą; stanowi raczej jedną z faz cyklu zaniku i powrotu dzieł, co symbolicznie komentuje instalacja VALIE EXPORT Fragmente der Bilder einer Berührung zapętlona w repetycji mechanicznych ruchów.

Centralne miejsce w projektowaniu rytmu życia dzieł zajmuje figura twórcy. Jego decyzje mogą sprowadzać się do zamrożenia trwającego procesu, uzmysławiając władczość artystycznego gestu. Dzieje się tak w przypadku instalacji Semy Bekirovic Unfixed Galaxies, prezentującej nieutrwalone fotografie kosmosu w czerwonym świetle ciemni. Możliwa jest także odwrotna sytuacja – wskazuje na to praca Nature No. 367 – Genesis Jacka Tylickiego, w której autor zrzeka się władzy nad materią, zdając się na siły natury. Bez względu na stopień kontroli nad dziełem, ujawniają się artystyczne manipulacje – widowisko jest przecież rezultatem tego, że ktoś pociąga za sznurki.

Naczynia połączone uwydatniają również udział odbiorcy w rozwijaniu procesów zachodzących w dziełach. Dotyczy to projektów tak uzależnionych od zachowań człowieka jak: przekazywana incydentalnie anegdota (Matthijs Bosman, Anecdote), pokusa poczęstunku(Karolina Breguła, Ciasteczka Kippenbergera) czy wykonywany według wzoru makijaż (Anetta Mona Chişa i Lucia Tkáčova, Memorial to Lida Clementisova #16). Wyjątkowe więzi nawiązujące się w tego rodzaju dziełach metaforycznie ujmuje instalacja Beili Liu z cyklu Lure. Odnosi się ona do starożytnego chińskiego mitu, wedle którego w momencie narodzin ludzie zostają połączeni ze swoimi bratnimi duszami niewidzialnymi czerwonymi nićmi, i to dzięki nim ostatecznie się odnajdują, pokonując przeciwności losu.

Naczynia połączone pozwalają wniknąć w przestrzeń, w której wraz z kolejnymi dziełami – wykorzystującymi przemiany artystycznych tworzyw czy prowokującymi sytuacje czynnie angażujące odbiorcę – uruchamia się cielesna świadomość bycia. To wystawa w procesie, do której można powracać w różnych momentach, aby wędrować szlakiem przemijania i powtórnych narodzin dzieł – w zmienionych kształtach, stanach i lokalizacjach.

Prace Karoliny Breguły Ciasteczka Kippenbergera i Jacka Tylickiego Nature No. 367 – Genesis zostały zakupione do zbiorów Galerii Bunkier Sztuki w ramach projektu „Granice kolekcji. Rozbudowa kolekcji Bunkra Sztuki”dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

bunkier.art.pl

——–

COMMUNICATING VESSELS

Opening: Friday, December 15th, 6 p.m.
Duration: from December 16th, 2017 through March 18th, 2018
Featured artists: Semâ Bekirovic, Matthijs Bosman, Karolina Breguła, Matthew Buckingham, Anetta Mona Chişa & Lucia Tkáčova, VALIE EXPORT, Anya Gallaccio, Lotte Geeven, Agata Ingarden, Beili Liu, Dane Mitchell, Jacek Tylicki, Barbara Visser
Curators: Anna Lebensztejn, Kinga Olesiejuk

Communicating Vessels revolve around objects and installations constructed as either processes or events. They do not entirely belong to the non-material domain, nor do they fit the stereotypical image of a fixed piece of art. Life cycles of such works are dependent on properties of fragile and volatile substances as well as on external factors affecting them. Still, their passing and change do not mean loss, for depletion, decay and death are followed by growth, restoration and rebirth.

The exhibition’s title draws on the mechanisms of physics, which become a point of reference when depicting the characteristics of process-oriented artworks. These, making use of materials susceptible to transformations, act like liquids contained in communicating vessel systems: under certain circumstances their matter begins to circulate, takes forms different from the original ones, yet their essence remains unchanged. Shifts inside the system result from a bundle of factors, and relationships are established on many levels: both within one piece, with its specific physical qualities, and where the work interfaces with its environment, viewers, creators, or with other pieces.

Intensity of flows is most apparent in works made of impermanent substances, where change is due to their inherent features and outside influence. Such pieces fulfil various strategies of interaction with unstable matter, either being subjected to the laws of physicality or overcoming them. Some works fade, which is observable in the shorter or longer run. Several hundred blood-red Gerbera flowers constituting Anya Gallaccio’s Preserve ‘Beauty’ slowly wither and pale. The mythical Copenhagen’s founder’s likeness displayed by Matthew Buckingham burns out gradually (Image of Absalon to Be Projected Until It Vanishes). Dane Mitchell’s installation All Whatness Is Wetness, based on evaporation of water and on the rules of homoeopathy, affects caramel-made sculptures by Agata Ingarden: by plasticising them it entails the risk of their transformation. But to transition into another state is never an irretrievable loss; rather, it is just a stage in the works’ cycle of disappearance and return symbolically commented on by VALIE EXPORT’s Fragmente der Bilder einer Berührung, an installation looped in mechanically repetitive motion.

Central to designing the living rhythm of a work is the author’s figure. His or her decisions may come down to suspending a process in order to make us aware what power lies with an artistic gesture. It happens so in Semâ Bekirovic’s installation Unfixed Galaxies, presenting photographs of the universe, not fixed, in the dim red light of a darkroom. The opposite situation is possible too, as suggested by the piece Nature No. 367 – Genesis by Jacek Tylicki, where the author waives his right to control of the matter and instead puts it at nature’s mercy. Regardless of the extent to which results are controlled, artistic manipulations emerge—after all, someone must have pulled the strings for the show to go on.

Communicating Vessels also highlight the viewer’s part in developing the processes that take place in artworks. This concerns projects as dependent on human behaviour as an anecdote passed on incidentally (Matthijs Bosman, Anecdote), a tempting snack (Karolina Breguła, Kippenberger Cookies) or make-up put on as per pattern (Anetta Mona Chişa & Lucia Tkáčova, Memorial to Lida Clementisova #16). The unique bonds formed with such pieces are captured metaphorically in Beili Liu’s installation from the Lure series, invoking the ancient Chinese belief that people, when born, are joined with their soul mates by invisible red threads, and that it is these links which allow them to finally find each other despite any adversities.

Communicating Vessels let the audience explore a space where one work after another—each employing transfigurations of artistic means or producing situations that actively involve the viewer—sets off the carnal awareness of existence. It is an exhibition in process, one to be revisited in different moments so as to follow the trail marked by the passing of works and their rebirth in new shapes, states and locations.

The works Kippenberger Cookies by Karolina Breguła and Nature No. 367 – Genesis by Jacek Tylicki have been acquired for the collection of the Bunkier Sztuki Gallery as part of the project “Boundaries of Collection. Growth of the Bunkier Sztuki collection”, co-financed with funds of the Ministry of Culture and National Heritage.

bunkier.art.pl/en

WYSTAWY_GRUDZIEN_2017_plakat_F