Osoby artystyczne: Marta Antoniak, Martyna Borowiecka, Dawid Czycz, Krzysztof Gil, Marcin Janusz, Natalia Kopytko, Tomasz Kulka, Agata Kus, Aleksandra Liput, Justyna Mędrala, Michał Myszkowski, Ola Nenko, Paweł Olszczyński, Patrycja Piętka, Zuzanna Romańska, Wojciech Ireneusz Sobczyk, Patryk Staruch, Paulina Stasik, Łukasz Stokłosa, Zuzanna Szary, Mateusz Szczypiński, Katarzyna Wyszkowska
Kuratorki: Mirosława Bałazy, Martyna Sobczyk
Koordynatorka: Aleksandra Żelichowska
Wernisaż: 24.04.2025
Czas trwania wystawy: 25.04–14.09.2025
Miejsce: MOCAK – Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie
Wystawa 22 krakowskich osób artystycznych z roczników 1979–2001 to sto kilkadziesiąt prac malarskich i przestrzennych w większości powstałych po 2022 roku. Ich autorzy wydają się wyrażać lęk związany z niepokojącymi wydarzeniami współczesności i obawy związane z przyszłością. Ekspozycja próbuje uchwycić tendencję tej sztuki do poszukiwania emocjonalnego schronienia przed niestabilną rzeczywistością we wspomnieniach z dzieciństwa, jego mitach, kulturowych reminiscencjach oraz w przeżywaniu tęsknoty za przeszłością.
Sytuacja geopolityczna, konflikty zbrojne, w tym pełnoskalowa wojna w Ukrainie, pandemia COVID-19, a także ich wpływ na ekonomię spowodowały poczucie destabilizacji i pesymizm względem przyszłości. Śmiałe utopijne wizje wyparła nostalgia. Nostalgia, jako uczucie straty, w swojej refleksyjnej wersji wyraża się w ambiwalentnej emocji rozpadającej się na tęsknotę i przynależność. Svetlana Boym definiowała ją nie tylko jako „tęsknotę za domem, który już nie istnieje lub nigdy nie istniał”, ale również jako „romans z własną fantazją”. Wystawa obejmująca prace 22 osób artystycznych związanych z Krakowem jest jak uśmiech przez łzy, który zasłaniając smutek, może doprowadzić do jego osłabienia. Artyści i artystki, reprezentujący roczniki 1979–2001, dorastali w dwóch odmiennych rzeczywistościach – Polski okresu transformacji ustrojowej i już po niej – jednak istnieje między nimi pewna wspólnota wyobrażeń, zakotwiczona nie w kulturze popularnej, ale bardziej uniwersalnych kodach kulturowych, takich, jakimi posługuje się historia sztuki.
Mateusz Szczypiński, Babie lato II, 2024, olej na płótnie /oil on canvas
