FILIP BERENDT “EVERY SINGLE CRASH”, lokal_30, opening: 24.05.2013 at 7pm
FILIP BERENDT
EVERY SINGLE CRASH
piątek, 24.05.2013, godz. 19.00
śniadanie z artystą: sobota, 25.05.2013, godz. 12.00-14.00
wystawa czynna do 17.07.2013
Filip Berendt ukończył Wydział Fotografii Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, Wydział Grafiki i Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi oraz studia podyplomowe z zakresu rzeźby w Royal College of Art w Londynie. Artysta poprzez interakcje, performanse i działania rzeźbiarskie stara się wykroczyć poza dokumentalny charakter fotografii, poszukując jego czysto formalnych i zmysłowych walorów, dążąc do oddania fizyczności fotografowanych obiektów.
W twórczości Berendta bardzo istotny jest sam niepowtarzalny proces powstawania prac. Wystawa “Every Single Crash” jest efektem rezydencji, którą artysta odbył na przełomie 2012 i 2013 roku w Taipei Artists’ Village. Nagromadzenie i intensyfikacja form oraz struktur, to wizualne i materialne bogactwo, angażuje oglądającego, intrygując niejednoznaczną zmysłowością. Berendt poprzez relacje koloru i przestrzeni uzyskuje harmonię kompozycji. Demonstruje różnorodność poszczególnych obiektów, zestawia je ze sobą, ryzykując niepożądane wypadki: EVERY SINGLE CRASH.
________________________
Friday, 24.05.2013, 7 pm
breakfast with the artist: Saturday, 25.05.2013, 12 am – 2 pm
exhibition open until 17.07.2013
Filip Berendt studied at the Department of Graphic Art in the Academy of Fine Arts in Łódź, at the Department of Photography in the Academy of Fine Arts in Gdańsk, and the Royal Academy of Arts in London, where he received
a postgraduate diploma in Sculpture. The exhibition, “Every Single Crash”, is a result of the artist’s stay at the Taipei Artists’ Village while participating in its “artist in residence” program at the turn of 2012 and 2013. Though Brendt’s main medium is photography he aims to reach beyond its documentary character, seeking out sensual and formal values in it in order to highlight the physicality of photographed objects. His unrepeatable process of creating is an essential part of his art. Accumulation and intensification of forms and structures, visual and materialistic richness intrigues the observer by ambiguous sensuality. Brendt finds a balance of colour and space to create a harmonious composition. He points out the diversity of objects, combines them together and braves the risk of unexpected crashes: EVERY SINGLE CRASH.
NATALIA LL “THE GRAMMAR OF THE BODY”, galleria upp, Venice, opening: 28.05.2013 at 6:30 pm
SOCIETE REALISTE at “Footnotes to breakup”, Motorenhalle, Dresden, 8.05-13.07.2013
Do we live in a period of change? If so, do we try to give a direction, or would we just wait on selfsame without knowing where we should go, or should we try to avoid changes as much as possible?
Are there after Fukushima, amid a financial and a crisis of values, before a possibly imminent eco-crisis a willingness to a both individual and collective departure in the European countries? Is there a possibility to bring new ideas into the society, where they could be lived in the future. And where and who are the people and who would be able to carry forward positively changes? How about making sure that such renewals remain humane?
The currently most certain start into new structures happened since the beginning of 2011 in North Africa, Arab countries and Syria. Mostly young people there have spawned movements that have broken with the past and present of their countries. They create the pressure of the street and bring decades of established and repressive regimes to collapse.
By contrast, the Occupy movement in the West appears as lukewarm and now slowly passing by breeze, as somewhere repeating from Attac, anti-globalization and other previous media events.
The environmental movement got by the nuclear disaster in Fukushima briefly new momentum. Where has it gone? Perhaps most importantly, the discourse on sustainability apparently returned to more quality and quantity.
And the art? The contemporary art is currently being perceived as very political. Thereover are a lot of controversy and debate. But art, as well as the art system, is also just part of our relationships, therefore, should not be surprising about different perceptions and tangible conflicts of interest.
What special types and forms of departures, of starts, of breakups, of cracks will we focus on our activities?
Just now we cannot really answer our own question. The desired voltages exist between the changes in the life of the individual and the existing societies, between constructive and destructive upheavals. The works of art that should reflect this field will be prepared chiefly and especially for this project.
Zbynek Baladrán, Prag (CZ) | Aram Bartholl, Berlin | Franca Bartholomäi, Halle | Till Ansgar Baumhauer, Dresden | Ondrej Brody & Kristofer Paetau, Prag, Helsinki (CZ, FIN) | Gregory Buchert, Lyon (F) | Maria Bussmann, Wien (AT) | Chto Delat, St. Petersburg, Moskau (RU) | Ayelen Coccoz, Buenos Aires (AR) | Ulrike Gärtner, Dresden | Göran Gnaudschun, Potsdam | Arti Grabowski, Krakow (PL) | Igor Grubic, Zagreb (HR) | Eberhard Havekost, Berlin | Martin Kippenberger/ Walter Dahn, Köln | Friedl Kubelka, Wien (AT) | Heimo Lattner, Berlin | Eduardo Molinari, Buenos Aires (AR) | Pavel Mrkus, Rumburk (CZ) | Stefan Nestler, Dresden | Laura Pawela, Warschau (PL) | The Trailblazers (Mircea Nicolae, Stefan Tiron and Larisa Sitar), Bukarest (RO) | Ute Richter, Leipzig | Jürgen Schön, Dresden | Société Réaliste, Paris (F) | Jirí Suruvka, Ostrava (CZ) | Sus Zwick & Muda Mathis (CH)
osłona “Reliefu” JANA MIODUSZEWSKIEGO i MARTY PAULAT, Nowy Teatr, Warsaw, 11.05.2013 at 12am
“RELIEF” Marta Paulat, Jan Mioduszewski
Praca składa się z 56 blaszanych, malowanych fragmentów. Rozfalowana, pół-przestrzenna forma w odważnym zestawieniu kolorystycznym wprowadza dynamikę w fasadzie budynku. Na blachach namalowany jest nieregularny układ wielokątów. Koncepcja nawiązuje do dekoracji plastycznych w technice mozaiki, charakterystycznych dla architektury powojennej oraz stara się oddać dynamizm sceny Nowego Teatru Krzysztofa Warlikowskiego. Instalacja stanowi rodzaj łącznika sztuk, rzemiosła malarsko – rzeźbiarskiego, architektury oraz teatru. Reliefowe elementy organicznie wplatają się w strukturę ściany i porastając ją jak winorośl, ożywiają przestrzeń miejską Starego Mokotowa.
Instalacja „Relief” powstała w ramach projektu Fundacji Architektury „Scenografie miejskie. Współdziałania”, dofinansowanego przez Miasto Stołeczne Warszawa.
Projekt “Scenografie miejskie. Współdziałania” zakłada, że sztuka jest istotnym elementem budowania tożsamości miasta. Ożywienie, redefinicja i reorganizacja przestrzeni miejskiej oraz architektury poprzez ingerencję artysty stanowią jego podstawę.
W edycji, zatytułowanej „Współdziałania”, Fundacja Architektury zrealizowała w przestrzeni miejskiej instalację „Camera Obscura” autorstwa Katarzyny Korzenieckiej i Szymona Rogińskiego (Królikarnia, 2012) i kontynuuje rozpoczęty w poprzednim roku projekt „Relief” Marty Paulat i Jana Mioduszewskiego na elewacji Nowego Teatru w Warszawie.
Odwołując się do lat świetności sztuki w architekturze polskiej (1950-80), kiedy najwybitniejsze dzieła projektowali Hanna i Gabriel Rechowiczowie, Helena i Lech Grześkiewiczowie czy Wanda i Władysław Zychowie, współcześni artyści prezentują różnorodne koncepcje plastyki w architekturze i przestrzeni miejskiej. Nie tylko reinterpretują przestrzeń, lecz także – a może przede wszystkim – wciągają przechodnia w grę: faktur, materiałów i barw, składających się na złożone kompozycje i instalacje.
EWA JUSZKIEWICZ / BARTOSZ KOKOSINSKI “Damage has been done”, Galeria EL, Elbląg, 25.04.2013 at 6pm
Centrum Sztuki Galeria EL zaprasza na wernisaż wystawy Damage has been done dwójki młodych artystów, Ewy Juszkiewicz i Bartosza Kokosińskiego, który odbędzie się 25 kwietnia o godz. 18. Na wernisaż wstęp wolny. Wystawa czynna do 16 czerwca.
Oboje znaleźli się w pierwszej 10-tce prestiżowego rankingu Kompas młodej sztuki. Ranking tworzony jest przez szefów i właścicieli 81 galerii komercyjnych i niekomercyjnych, czyli wysokiej klasy profesjonalistów (krytyków sztuki, cenionych kuratorów, artystów) którzy mają za zadanie wskazanie najbardziej obiecujących artystów do 35 roku życia.
O elbląskiej wystawie pisze jej kurator, Jarosław Denisiuk:
“Gdy w grę wchodzi problem tak centralny dla współczesnej humanistyki jak status obrazu oraz tożsamość malarstwa jako medium, to łatwiej zdaje się mówić o takich wystawach, czym nie są. „Damage has been done” to projekt Ewy Juszkiewicz i Bartosza Kokosińskiego, młodych twórców, którzy podjęli decyzję zestawienia własnych prac w ramach wspólnego działania. Ich zbliżona postawa i refleksja dot. malarskiego medium nie zaciera jednak własnych, indywidualnych strategii artystycznych. Bartosz Kokosiński zwykł pracować i umieszczać swoje prace w cyklach malarskich. Zawarty w ich tytułach humor i przewrotny autodystans ukazuje malarstwo w sytuacji granicznej; „Choroby malarstwa” mieszczą w sobie prace, gdzie na płótnach pojawiają niemal fizyczne symptomy zakaźnych chorób czy pooparzeniowe „bąble”. Z kolei „Obrazy pożerające rzeczywistość” to asamblażowa próba skierowania uwagi widza na towarzyszącą procesom twórczym metody pasożytniczych zapożyczeń i cytatów. Prace te niczym pojemniki na rzeczywistość wchłaniają przedmioty z życia codziennego; i tak „Obraz pożerający pejzaż” składa się z wygiętego i złożonego na pół podobrazia, mieszczącego wewnątrz wymieszany materiał złożony z martwych ptaków, zwierząt i gałęzi. Inna praca z tego cyklu – „Obraz pożerający scenę domową” ukazuje podobrazie zwinięte w walec, wewnątrz którego znajdują się elementy mebli, telefon czy fragmenty tkanin.
To malarstwo (czy jeszcze malarstwo?) ukazuje się widzowi jako niepewne swojego statusu, domagające się potwierdzeń – pomimo permanentnego i wpisanego weń kryzysu, zwątpień czy deklarowanych już po wielokroć „śmierci” tego medium. Pytania o właściwości malarstwa, mimo prób rozbijania konwencji od niemal stulecia, ciągle są aktualne i warto zwrócić uwagę na działania Kokosińskiego. Jest zapewne i tak, że obraz zawsze konfrontuje nas z niewiedzą poprzez brak możliwości dotarcia do skojarzeń towarzyszących autorowi przy powstawaniu dzieła. A artysta w tym przypadku nie dostarcza nam przesłanek do ich odtworzenia. Podobny zabieg stosuje Ewa Juszkiewicz, która w ironiczny sposób rozbija konwencję portretu, uświęconą normami estetycznymi i tradycją. Deformacje i przetworzenia na poziomie przedstawienia wprowadzają w to malarstwo ładunek humorystyczny. Istotnym w moim przekonaniu jest tu fakt, że rzecz dotyczy portretu kobiecego, mocniej eksplorowanego tematu w malarstwie europejskim. Zabiegi artystki, niszczenia wizerunku, twarzy, mają tu nie tylko wymiar kwestionujący konwencję, ale też estetyczny i przewrotnie dekoracyjny. Fascynacja gestem zatarcia, zniszczenia wizerunku służy w przypadku artystki ukazania martwoty konwencji artystycznej.”
Bartosz Kokosiński urodził się w 1984 roku. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 2009 r. uzyskał dyplom na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Andrzeja Bednarczyka. Autor prac malarskich, obiektów, instalacji i video. Jest trzykrotnym stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Brał udział w wielu wystawach zbiorowych. Autor wystaw indywidualnych. Notowany na 9 miejscu w Rankingu Młodych Artystów dziennika Rzeczpospolita „Kompas młodej sztuki 2012”.
Ewa Juszkiewicz urodziła się w 1984 roku w Gdańsku. Mieszka i pracuje w Warszawie. Absolwentka ASP w Gdańsku, a od 2010 roku doktorantka na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz animacją. Współtworzy vj-ski kolektyw AAA Tanie Wizualki.
Jej prace znajdują się w kolekcji Galerii Bielskiej BWA oraz prywatnych kolekcjach w Polsce, Niemczech, Stanach Zjednoczonych i we Włoszech.
FERENC GROF (SOCIETE REALISTE), debate, Centre for Contemporary Art in Warsaw (CSW), 25.04.2013 at 7pm
25 kwietnia 2013, godz. 19.00
“Empire, state, building”
Gość specjalny: Ferenc Gróf, Société Réaliste
Prowadzenie: Kaja Pawełek
Transmisja w CSW TV: www.csw.art.pl
Dyskusja połączona z prezentacją instalacji side specific “UN camouflage”, 2011-2013 zrealizowanej przez Société Réaliste w przestrzeni Laboratorium Przyszłości.
“Empire, state, building” to tytuł cyklu wystaw realizowanych przez Société Réaliste w latach 2010 – 2012. Projekt rozpoczęty jako eksperyment filmowy, rozwinął się w odkrywczą podróż w głąb kapitalistycznych utopii, pełną fragmentarycznych wspomnień artefaktów i narracji pozornie niekończącej się opowieści. Ferenc Gróf zaprezentuje fragmenty kalejdoskopowej całości, które zostały skradzione z Europejskiego Banku Centralnego, Agencji Frontex, morskich bohaterów i neo-neo-neofaszystowskich kieszonkowych dyktatorów.
Société Réaliste jest paryską kooperatywą artystyczną utworzoną w 2004 roku przez Ferenca Gróf (ur. 1972, Pécs) oraz Jean-Baptiste Naudy (ur. 1982, Paryż), która zajmuje się designem politycznym, ekonomią eksperymentalną, ergonomią terytorialną i doradztwem z zakresu inżynierii społecznej. W ciągu ostatniego roku Société Réaliste zrealizowało wystawy “empire, state, building” (Ludwig Museum, Budapeszt i MNAC, Bukareszt), “Monotopia” (Galerie Michel Rein, Paryż) oraz “Komfortkampf” (Lokal30, Warszawa), a także wzięło udział w wielu zbiorowych projektach na całym świecie.
Więcej: http://societerealiste.net/
Partnerem wydarzenia jest galeria lokal_30: www.lokal30.pl
Laboratorium Przyszłości: RAZEM / OSOBNO w 2013 roku to dalszy ciąg debat, pokazów filmowych, interwencji artystycznych warsztatów. O społeczeństwo przyszłości pytać będziemy artystów, intelektualistów, naukowców.
ALICJA ŻEBROWSKA, screening of “Kraków mógł być drugą Wenecją”, Bunkier Sztuki, Cracow, 21.04.2013 at 6pm
JÓZEF ROBAKOWSKI at “FROM THE DARKNESS”, BWA SOKÓŁ Gallery of Contemporary Art, Nowy Sącz, opening: 26.04.2013 at 6pm
Opening: 26th of April 2013 at 6 pm
26th of April – 19th of May
Curator: Grzegorz Sztwiertnia
Artyści/Artists:
Jan Berdyszak, Tomasz Ciecierski, Wanda Czełkowska, Tadeusz Dominik, Janina Kraupe, Janusz Orbitowski, Jagoda Przybylak, Józef Robakowski, Maria Stangret, Grzegorz Sztwiertnia, Janusz Tarabuła, Danuta Urbanowicz, Witold Urbanowicz, Andrzej Wajda, Józef Wagary, Zbigniew Warpechowski, Jerzy Wroński
Grzegorz Sztwiertnia, born in 1968, decided to make an exhibition about Polands older generation of artists; artists who have now surpassed the age of 68 and whose works can be considered as the classics of contemporary Polish art. Artists who were once deemed as the great old masters (a term which now describes alas a rather more ancient form of art). Artists for whom the tradition of the avant-garde and its dedication to non-conformity is still at the very heart of their beliefs. Theres a common thread that links such artists as Janina Kraupe (born in 1921) for example, the oldest living member of the legendary Krakow Group and surely one of the seniors of Polish contemporary art, shes one of the old masters indeed, or Tadeusz Dominik (born in 1928), student of the Kapist artist Jan Cybis, hes also one of the old masters. By assigning arbitrarily and narcissistically the date of his own birth as the limit by which one can consider old age (which isnt far off the retirement age of 67 years, for both women and men), Sztwiertnia wants to underline the works of the artists in themselves, rather than the mere ponderings one may have about the artists age and the fact that theyre ageing. Earlier, Sztwiertnia visited some of these artists with an infrared camera, in wanting to make them visible to us from the very depths of complete darkness. During these visits he also somewhat unceremoniously looked around the artists studios, where the passage of time can be all but unnoticed, hoping to find there some forgotten or nearly forgotten works of art. Sztwiertnia did much of this in the same way as did Józef Czapski in his writings parodying Cioran: “It should be spoken of, written about, works of art as though the history of art hadnt existed at all, not unlike that of a stunned and petrified caveman at the sight of it all . In paraphrasing Dorota Masłowska from the European Union Funds, concerning such an auteur project about artists over the age of 68.
(…)
In the authors commentary to Sztwiertnias 2012 found footage film The Strange Artist it is written: “The narrative and artistic direction of the film presents an unsuspected visit by the exibitions own curator as well as that of a renowned contemporary art galley owner to the Strange Artists studio, where both hope to dicover and illuminate the artists work (it is dark in the space) and convince him to eventually collaborate with them (under their own terms). A cameraman with an infrared lamp is also present at the space: they want to document absolutely everything about the artist, and this without even the artists permission. They want to be well prepared for this eventual visit and plan on negotiating prices with the him ferociously. As they find the studios doors to be open, they enter the space, cautiouslly looking inside and snooping around [...] Once at the height and zenith of disorientation, the Strange Artist enters the scene and the action quickly picks up pace. The artist is furious at his unsuspected visitors and grabbing a hammer with his skinny hand starts swinging left and right at the intruders, the gallery owner eventually falling brutally to his death. It can be presumed indeed that the world of art has barely suffered at the sight of this. In the following scenes the Strange Artists profile is presented to us more and more, and eventually we start sympathizing with him despite all his impetuousness. After all the Strange Artist is right, the world of art has caused enough evil in the World and this fact alone cannot be left unnoticed. As the dead body of the contemporary gallery owner remains lifeless on the floor like a battered piece of pork chop, we do not shed tears for him. We are then shown the artist at work in his studio and we admire his sereness and his concentration. We can feel subconsciously that hes thinking about his next work of art, which will open up new horizons for him. We wish we could be inside his head right now, at that very moment of conceptualization , but we realize this to be an impossibility (and lets not forget that after all hes got blood on his hands now). The Strange Artist is an alter-ego of the films creator. In his head its a constant battle for survival. This should be reason enough for one to present oneself or consider presenting oneself at Grzegorz Sztwiertnias exhibition. The Strange Artist has understood the curators desires and has decided to help her in a strange way, has Grzegorz Sztwiertnia understood the desires of the older generation of artists and will he be able to help them as well? One thing is for sure: he will attempt to do so in a strange way because after all he is a strange artist.
Janusz Antos
Godziny otwarcia ekspozycji: wt. – pt. 11-19, so. – nd. 12-18.
Opening hours at BWA SOKÓŁ Gallery: Tue-Fri 11 am-7 pm, Sat-Sun 12 am-6 pm
Galeria Sztuki Współczesnej BWA SOKÓŁ
BWA SOKÓŁ Gallery of Contemporary Art in Nowy Sącz
www.bwasokol.pl
ZUZANNA JANIN with “MAJKA FROM THE MOVIE” at Kinomuzeum, MoMA Warsaw (MSN), 08.04.2013
Majka from the Movie
reż. Zuzanna Janin (Polska, 2009-2012)
projekcja: 08.04.2013
cały dzień, od godz. 12.00 do 19.00
dyskusja: 08.04.2013, godz. 19.00
miejsce: Muzeum Sztuki Nowoczesnej, sala przy ul. Pańskiej 3
“Majka from the Movie / Majka z filmu” (2009–2012) to projekt wideo składający się z 8 epizodów i pilota zrealizowanego we współpracy z Tomkiem Kozakiem, powstały na bazie kultowego serialu TVP z lat 70-tych – Szaleństwo Majki Skowron. Współczesna realizacja to wizja niekończącej się podróży głównej bohaterki Majki, zbudowana jako found-footage’owy zestaw cytatów filmowych i muzycznych z ostatnich czterdziestu lat. Stają się one reprezentacją kultury, wplecioną w nieustanną polityczną i społeczną rewoltę.
Majka from the Movie (2009–2012) is a video project comprising eight episodes plus the pilot episode created in collaboration with Tomasz Kozak. It is based on a cult TV series from the 1970s broadcast by the Polish state television – The Madness of Majka Skowron. Janin develops here the vision of a never-ending journey undertaken by the protagonist Majka, whose story unfolds within the realm of found footage quotations from films and music of the last forty years. Their presence serves to represent culture interlaced with the incessant political and social revolt.
dr Małgorzata Radkiewicz – adiunkt w Zakładzie Teorii i Antropologii Filmu. Filmoznawczyni, zajmuje się zagadnieniami współczesnego kina i mediów oraz problemem gender, czyli społeczno-kulturowej tożsamości płci; autorka książek i artykułów na temat artystycznej kreacji oraz interkulturowego i intermedialnego komunikowania, a także szeregu opracowań z zakresu gender. Założycielka i koordynatorka Podyplomowych Studiów z Zakresu Gender.
dr Jan Sowa – studiował filologię polską, filozofię i psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 2006 roku obronił doktorat z socjologii poświęcony analizie przemian demokratycznych w społeczeństwach spoza obszaru kultury zachodniej. Interesuje się marksizmem, teorią krytyczną, socjologią polityki, antropologią kulturową oraz teorią mediów. Pracował również jako kurator w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki oraz dziennikarz w Polskim Radiu. Jest redaktorem w wydawnictwie Korporacja Ha!art, gdzie prowadzi serię Linia Radykalna. Wydał zbiór esejów “Sezon w teatrze lalek”, jest współautorem i współredaktorem kilku książek z zakresu socjologii i psychologii. Publikował w kraju i za granicą, m.in. w Ha!arcie, Lamie, Krytyce Politycznej, Gazecie Wyborczej, Zielonych Brygadach, Praesens, Obywatelu i 2+3D.
Zuzanna Janin – rzeźbiarka, autorka instalacji, wideoinstalacji, fotografii, akcji i działań performatywnych. Studiowala na ASP w Warszawie oraz w ramach stypendium ProHelvetiii w ECAV w Sierre. Obecnie pracuje nad doktoratem na WSM ASP Warszawa. Artystka brała udzial m.in. w Biennale w Istambule, Biennale w Sydney, Sonsbeek’93, Biennale w Liverpool, FOKUS Łódż Biennale, a także w 54 Biennale Sztuki w Wenecji w 2011. Jej prace prezentowane byly na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w Museum of Contemporary Art w Chicago, Kunsthalle Bern, Galerii Zachęta Warszawa, Moderna Museet w Sztokholmie, Jeu de Paume w Paryżu, Ludwig Museum w Aachen, CSW w Warszawie, Izrael Muzem w Jerozolimie, Hamburger Bahnhof w Berlinie, Kunstmusem Bern, Muzeum Sztuki w Łodzi, Kunsthalle Wien.
http://artmuseum.pl/wydarzenie.php?id=kinomuzeum_majka_from_the_movie
I HAVE A DREAM, Contemporary Art Center of Thessaloniki, 29.03-31.05.2013
I HAVE A DREAM
Curator: Agnieszka Rayzacher
Artists: Stefan Constantinescu, Christoph Draeger, Regina José Galindo, Tomasz Kozak, Zuzanna Janin, NUG, Adrian Paci, Société Réaliste, Reynold Reynolds, Józef Robakowski, Alicja Żebrowska
The words pronounced by Martin Luther King during his speech in Washington in 1963 grew to become synonymous with the pursuit of changes, galvanising the activists of the revolt of May ’68 and filling with hope all those citizens who “demanded the impossible”. The exhibition I HAVE A DREAM was created at a unique time – in 2011 – with societies across the globe amid protests against the politico-social situation and humiliating economic conditions. In their video works the invited artists evoke the instances where the old status quo or ideology are done away with. Many of the films and videos on display were made before 2011, yet it’s not the date that matters but the intention or actually the unique intuition of the artists, who observe reality and visualise in their works the sense of the imminent change.
An inspiring reference point for the works on the exhibition turned out to be Raoul Vaneigem’s book The Revolution of Everyday Life from 1967, adopted as their Bible by the rebels of 1968. The author launched a critique of the broadly understood system, which embraces not only authority and statehood, but also the ossified structure informing the order of daily life of his contemporaries. As a situationist, Vaneigem held the view that man is not doomed to ‘living dead time’, while bliss, sensuality and fulfilling one’s desires provide the most powerful rebellious force. Today, we know that May 1968 significantly loosened social constraints, although individualism and satisfying one’s needs became one of the best commodities to sell. The same happened with the icons of the revolution – the people identified today rather with t-shirt prints than with revolt.
I HAVE A DREAM pivots around the theme of revolt and its liaisons with reality – it is an exhibition about revolution, without explicitly stating this worn-out word. Instead, I would like to investigate the incessant pursuit of change, which Heraclitus viewed as the most important element of the world, the engine and fuel of life. What is the origin of this energy and fire? From the futurists, to dadaists, avant-gardists, Fluxus and other utopists of the 20th century, the most important point was the sense of crisis, which compelled a rupture with the old status quo and visions of a new one. A critical moment carries a load of energy to spark theories and movements. We already know that the current crisis has unleashed the energy of change.
Culture related to new forms of representation, new avenues of communication and community-building imbue our lives with a sense of the contemporary. The works on display at the exhibition I HAVE A DREAM approach their themes from positions other than the conventional perception and depiction of the world. They open new perspectives, provoke issues to arise and tap into alternative forms of expression, while avoiding at the same time the narrowing of reality vision to mere political correctness.
_________________________________________________________________
Słowa Martina Lutera Kinga z waszyngtońskiego przemówienia w 1963 roku stały się synonimem dążenia do zmian, hasłem, które zagrzewało członków rewolty z maja ’68 roku oraz dawało nadzieję na skuteczność działań obywateli „żądających niemożliwego”. Wystawa I HAVE A DREAM powstała w szczególnym momencie, kiedy społeczeństwa niemal całego świata wyrażają swoją niezgodę na sytuację polityczną i społeczną oraz poniżające rozwiązania ekonomiczne. Zaproszeni artyści w swoich pracach wideo odnoszą się do zerwania ze starym porządkiem lub ideologią. Wiele z proponowanych prac wideo powstało jeszcze przed 2011 rokiem – jednak tu nie liczy się data, ale intencja, a właściwie wyjątkowa intuicja artystów, którzy obserwując otaczającą rzeczywistość, wizualizują w swoich pracach przeczucie nadchodzącej zmiany.
W czasie pracy nad wystawą inspirującym odniesieniem okazała się być biblia uczestników rewolty z 1968 roku, książka Raoula Vaneigem’a Rewolucja życia codziennego. Autor dokonuje w niej krytyki szeroko pojętego systemu, który odnosi nie tylko do władzy i państwowości, ale również skostniałej struktury rządzącej porządkiem dnia codziennego, życiem współczesnych mu ludzi. Sytuacjonista Vaneigem uważał, że człowiek nie jest skazany na „życie martwym czasem”, a rozkosz, zmysłowość, podążanie za pragnieniami uznawał za najpotężniejszą siłę wywrotową. Dziś wiemy, że realnym rezultatem Maja’68 była zmiana obyczajowości, ale jednocześnie indywidualizm oraz zaspokajanie własnych potrzeb stały się jednym z lepiej sprzedawanych towarów. To samo dotknęło tak zwane ikony rewolucji, postaci, które dziś identyfikujemy raczej z nadrukami na koszulkach niż z rebelią.
I HAVE A DREAM koncertuje się wokół tematu przewrotu i jego związku z rzeczywistością – to wystawa o rewolucji, bez wypowiadania na głos tego wyeksploatowanego słowa. Zamiast niego, pragnę zastanowić się nad nieustanną potrzebą zmiany, według Heraklita najważniejszym elementem świata, napędzającym go i podsycającym życie. Skąd bierze się owa energia, ów heraklejski ogień? Dla artystów, poczynając od futurystów, poprzez dadaistów, awangardystów, uczestników Fluxusu oraz innych utopistów XX wieku, najważniejsze było poczucie kryzysu, które kazało zerwać z dotychczasowym porządkiem i tworzyć wizje nowego. Moment krytyczny ma w sobie ładunek wyzwalający powstawanie teorii i ruchów. Wiemy już, że obecny kryzys znowu uwolnił ową energię zmiany.
Kultura związana z nowym obrazowaniem, nowe drogi komunikacji i wspólnoty nadają naszemu życiu przynależny współczesności wymiar. Prace pokazane na wystawie I HAVE A DREAM poruszają wybrane kwestie w sposób odmienny od tradycyjnego postrzegania i opisu świata, otwierając perspektywy oglądu, prowokując nowe tematy i odrębną formę ich artykulacji, bez zawężania wizji rzeczywistości do jedynie słusznej i poprawnej politycznie.
GALLERY CLOSED from 26.03.2013 till 29.03.2013
Gallery lokal_30 is closed this week. You’re welcome back on the 2nd of April!
MATEUSZ SZCZYPIŃSKI “Wyburzanie” at Baltic Gallery, Słupsk, opening: 22.03.2013 at 5pm
Baszta Czarownic, Słupsk, ul. F. Nullo 8
22.03.2013-20.04.2013
Mateusz Szczypiński jest absolwentem historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwa na krakowskiej ASP. Mieszka i pracuje w Krakowie. Najbardziej charakterystycznym aspektem mojej twórczości, wydaje mi się wykorzystywanie kolażu. Chodzi mi tu nie tylko o technikę , ale także sposób myślenia, który ona narzuca. Korzystając z gotowych elementów, mogę odnieść się do konkretnych, bardzo wyraźnych treści, jednak wyrwanych ze swego oryginalnego kontekstu. Z jednej strony to operowanie cytatem, odwoływanie się do powszechnie znanej tradycji, ikon sztuki, obrazów, które w jakiś sposób zakodowane są w masowej świadomości, z drugiej jednak to pójście dalej. Przy ich pomocy mogę kreować nowe treści, sytuacje, często nie mające wiele wspólnego z “bazą”, od której wychodzę. W najnowszych pracach odwołuję się przede wszystkim do okresu modernizmu i poszukiwań awangardy, eksperymentów z abstrakcją. To dla mnie ponowne odkrywanie wielkich dzieł kolejnego “Złotego wieku” sztuki. Interesuje mnie w tym, przede wszystkim moment, gdzie kończy się figuracja, a zaczyna abstrakcja. Jednak staram się do tego podejść trochę z przymrużeniem oka i zatrzeć tę granicę. Prace z tego cyklu chciałbym pokazać w Słupsku.
http://www.baltic-gallery.art.pl/archiwum/szczypinski/
